و در روايت پيش از آن گويد : « نزد عايشه سخن از اين گفته ابن‌عمر به ميان آمد كه « ميت به خاطر گريه بستگانش بر او عذاب مىشود » عايشه گفت : « خدا او را ببخشايد ، چيزى را شنيده ولى به خوبى حفظ نكرده است . موضوع آن بود كه جنازه فردى يهودى را در حالى كه بر او مىگريستند از مقابل رسول خدا ( ص ) عبور دادند و آن حضرت فرمود : « شما مىگرييد و او عذاب مىشود » . « 1 » و امام نووى ( ت / 676 ه - ) در شرح صحيح مسلم درباره روايات : « نهى از گريه » كه از رسول خدا ( ص ) روايت شده ، گويد : « همه اين روايات به روايت عمر و پسرش عبداللّه مىرسد كه عايشه آن را انكار كرده و نسبتش به پيامبر ( ص ) را معلول اشتباه و فراموشى آن دو دانسته است . » « 2 » و از حديث آينده آشكار مىشود كه منشأ اختلاف ، اجتهاد و انديشه خليفه عمربن خطاب بوده كه در مقابل سنت رسول خدا ( ص ) ، از گريه نهى مىكرده است . زيرا ، در حديث آمده است كه : « فردى از بستگان رسول خدا ( ص ) وفات كرد و زنان بر بالين او گرد آمدند و به گريه پرداختند . عمر برخاست و آنها را نهى كرد و پراكنده ساخت و رسول خدا ( ص ) فرمود : « عمر ! آنها را به حال خود بگذار كه چشم اشكبار و دل مصيبت زده و داغ تازه است . » « 3 » و در صحيح بخارى گويد : « عمر گريه كنندگان را با عصا مىزد و با سنگ

--> ( 1 ) - صحيح مسلم ، كتاب الجنائز ، ص 642 - 643 حديث 25 و 26 و 27 . و نزديك به آن در سنن ترمذى ، كتاب الجنائز ، ج 4 ص 225 ، و سنن ابوداود ، كتاب الجنائز ، ج 3 ص 194 حديث 3129 . ( 2 ) - شرح نووى در حاشيه صحيح مسلم چاپ المطبعة المصرية 1349 هجرى ، ج 6 ص 228 . ( 3 ) - سنن نسائى ، كتاب الجنائز ، باب : الرخصة فى البكاء على الميت . سنن ابن‌ماجه ، كتاب الجنائز ، ص 505 حديث 1587 . مسند احمد ، ج 2 ص 110 و 273 و 333 و 408 و 444 .